Пад адным небам

Людміла Ярмольчык не адносіцца да катэгорыі жанчын, у якіх не пытаюцца пра ўзрост. Яна не хавае, што ёй 70. Хоць, назіраючы яе няўрымслівасць, ніколі не скажаш, што жанчына размяняла восьмы дзясятак. Не выглядае яна на свой узрост знешне, тым больш не адчуваецца ён у яе паводзінах і ладзе жыцця. Яе энергіі і жыццялюбству могуць пазайздросціць і маладыя! На Астравеччыне ёсць такое ёмістае выказванне – «усюды яе поўна» – яно якраз пра Людмілу Іванаўну. Читать далее

Культработнікі дораць людзям радасць і добры настрой. Але ім таксама час ад часу патрэбна свята. Вось і вырашылі ветэраны культуры былога Спондаўскага сельсавета сабрацца разам і ўспомніць былое, пагаварыць пра справы надзённыя. Задума вісела ў паветры не адзін год. А сёлета ажыццявілася. Читать далее

Рэнату Спірыдонаву я памятаю з яе ма­ленства як маленькае круглашчокае кучаравае сонейка з сімпатычнымі рабацін­камі на твары. Яна, малодшая ўнучка ветэрана вайны і шматгадовага слыннага брыгадзіра Івана Куліса, была трэцім дзіцем у сям’і Рамана і Тарэсы, добрых суседзяў маіх бацькоў у той час, калі яны жылі ў Гальчунах. Читать далее

«Это притяжение корней», – улыбается Татьяна Вавилова, отвечая на вопрос, что её подтолкнуло к переезду из Латвии в Беларусь. И добавляет: «Хотя во многом не только это…». Как раз об «этом» мы и поговорили с Татьяной, которая всего несколько месяцев назад сменила место жительства с Риги на Островец, но уже почувствовала, что именно тут «моя земля!» Читать далее

Адпраўляючыся на вучэбную практыку, малдаўская дзяўчына не думала, што тая паездка стане лёсавызначальнай і падорыць другую Радзіму – Беларусь. Пра родныя мясціны і пераезд у край блакітных азёр расказвае Валянціна Галоўчыц.
Читать далее

Надзея Мікалаеўна і Назіп Харысавіч Хабібуліны жывуць на Астравеччыне больш за 40 гадоў. Аднак не забыліся яны пра краіны, дзе прайшло іх дзяцінства і юнац­т­ва, культуру і традыцыі – берагуць памяць пра сваіх продкаў, Радзіму. Читать далее

Дзе чалавеку добра, утульна, спакойна: там, дзе ён нарадзіўся – ці там, дзе жывуць яго родныя? А можа, там, дзе ён атрымаў прызнанне – ці там, дзе яго разумеюць? Напэўна, там, дзе ён адчувае сябе сваім, калі навакольныя не зважаюць на колер скуры, адметныя рысы твару, асаблівасці мовы, звычкі… Тады і дыхаецца лёгка, і спіцца салодка, і працуецца добра, і жывецца мірна –  пад адным небам.  Читать далее

Лёс прывёў Юлію Галко на Радзіму мужа – на захад Расіі, але не для таго, каб яна змяніла прапіску: дзяўчына сустрэла суджанага і прывезла яго ў бацькоўскі дом – на захад Беларусі. Читать далее

Аліса разам з маці і жаніхом прыехала на Астравеччыну 25 гадоў таму. Тут з каханым яны пабраліся шлюбам, нарадзілі сыноў, пабудавалі дом – словам, засталіся.
Пра дарагую сэрцу радзіму і прыезд у нашу краіну расказвае жыхарка Альхоўкі Аліса Сізінцава. Читать далее

Торжественное мероприятие, приуроченное Дню единения народов Беларуси и России, прошло в многофункциональном комплексе социально-культурного назначения.

Читать далее