Пад адным небам

09:47 / 24.05.2019
1331

Астравеччына пакуль што не можа пахваліцца раённым музеем, затое ў  школах створаны, плённа працуюць і пашыраюцца невялікія музеі краязнаўчай і  гісторыка-этнаграфічнай накіраванасці – усяго іх 11. Читать далее

13:47 / 22.04.2019
2235

Дзе чалавеку добра, утульна, спакойна: там, дзе ён нарадзіўся – ці там, дзе жывуць яго родныя? А можа, там, дзе ён атрымаў прызнанне – ці там, дзе яго разумеюць? Напэўна, там, дзе ён адчувае сябе сваім, калі навакольныя не зважаюць на колер скуры, адметныя рысы твару, асаблівасці мовы, звычкі… Тады і дыхаецца лёгка, і спіцца салодка, і працуецца добра, і жывецца мірна – ПАД АДНЫМ НЕБАМ.
А калі такіх любімых месцаў, якія сталі роднымі, у чалавека некалькі? У гэтым выпадку кожнае з іх займае асобны куточак у душы – як у нашай гераіні. Читать далее

12:19 / 10.03.2019
1805

Алена Пугач прыехала ў Астравец два гады таму ўслед за мужам Паўлам Шукаем, які працуе на Беларускай АЭС. Гэта не першы замежны пункт працоўнай біяграфіі ўкраінскай сям’і – да гэтага была работа ў Іране. Читать далее

00:05 / 25.12.2018
2980

Дзе чалавеку добра, утульна, спакойна? Там, дзе ён нарадзіўся – ці там, дзе жывуць яго родныя? А можа, там, дзе ён атрымаў прызнанне – ці там, дзе яго разумеюць? Напэўна, там, дзе ён адчувае сябе сваім, калі навакольныя не зважаюць на колер скуры, адметныя рысы твару, асаблівасці мовы, звычкі… Тады і дыхаецца лёгка, і спіцца салодка, і працуецца добра, і жывецца мірна – ПАД АДНЫМ НЕБАМ.
А калі такіх месцаў, якія сталі роднымі, у чалавека некалькі? Тады кожнае з іх проста займае асобны куточак у душы. Читать далее

10:23 / 30.11.2018
3037

Армянская семья Епремян сейчас живет далеко от Родины, но не чувствует себя лишней или чужой в нашей стране. Читать далее

15:34 / 23.10.2018
5016

Айвар Нурэтдзінаў родам з башкірскага Учалы – усходняга горада рэспублікі, які стаіць у даліне між гарамі Ташбіек, Алатаў і Какбаш. Читать далее

07:17 / 20.09.2018
6872

Дзе чалавеку добра, утульна, спакойна: там, дзе ён нарадзіўся – ці там, дзе жывуць яго родныя? А можа, там, дзе ён атрымаў прызнанне – ці там, дзе яго разумеюць? Напэўна, там, дзе ён адчувае сябе сваім, калі навакольныя не зважаюць на колер скуры, адметныя рысы твару, асаблівасці мовы, звычкі… Тады і дыхаецца лёгка, і спіцца салодка, і працуецца добра, і жывецца мірна – пад адным небам.

    А калі такіх любімых месцаў, якія сталі роднымі, у чалавека некалькі? У гэтым выпадку кожнае з іх проста займае асобны куточак у душы.  Прыкладна так, як у нашай гераіні. Читать далее