Як Дзеду Марозу бараду адарвалі – успамінае Віталій Рыбак

07:28 / 04.01.2019
1735

– Як у той песні, «я рожден в Советском Союзе» і памятаю па-сапраўднаму снежныя зімы. У вёсцы Лявонавічы, што на Дзятлаўшчыне, дзе мы жылі, былі такія вялікія гурбы, што да канца зімы снег ляжаў амаль што ўпоравень з вільчыкам даха, – я не перабольшваю. І калі мы выходзілі  з хаты, то траплялі ў снежны тунэль, пракапаны да веснічак, калодзежа, хлява.

Вось менавіта такой зімой мы з братам чакалі навагодніх падарункаў. Тады не было магчымасці дарыць нешта дарагое – але нам хапала і цукерак. Таму, пэўна, і не было ў дзяцей зайздрасці, што ў некага з сяброў падарунак лепшы. 
Тата працаваў механікам у калгасе, дахаты вяртаўся позна. І вось 29 снежня яго дома няма да начы, 30 снежня – таксама… Вядома, мы з братам яго не дачакаліся, заснулі. 

1223.jpg

Злева Віталій Рыбак

А калі прачнуліся, убачылі, што нешта ў нашым тунэлі ёсць. Кінуліся, забыўшыся апрануцца, а там – ёлка стаіць каля кало­дзежа, яшчэ і дожджыкам упрыгожаная. А пад ёлкай падарунак – мячык. Колькі радасці было! 

Я заўсёды ведаў, што Дзед Мароз існуе. Нават бачыў яго, і не аднойчы: ён прыхо­дзіў да нас перад святам. Такую традыцыю прыдумалі ў калгасе: дзецям працаўнікоў прыносіў навагоднія падарункі Дзед Мароз. Праўда, быў ён не заўсёды цвярозы – у кожнай сям’і яго частавалі. 
У садку ў нас не рабілі тэатралізаваных ранішнікаў, але касцюмы дзецям шылі. Я быў Зайчыкам, пакуль не вырас з касцюма. А маска недзе і зараз ляжыць. 

Прыкладна з шостага класа я і сам быў Дзедам Марозам – прыходзіў у дзіцячы садок, дзе працавала маці, і да малодшых школьнікаў. Адзін хлопчык прачытаў вершык пра поезд і, патрабуючы падарунка, так тузануў мяне за бараду, што адарваў яе. І таго хлопчыка, і той верш памятаю да гэтага часу.
Текст: Светлана Фёдорова
Оставить комментарий
Текст сообщения*
Защита от автоматических сообщений