Падводзім вынікі чарговага этапу конкурсу “Што б гэта значыла?”
15:00 / 14.07.2026
А коцікі... Ну што ж коцікі? Яны, як і кожная жывая істота, любяць, калі іх любяць: чухаюць пузік і за вушкам, кормяць смачняшкамі…
Шкада, што не ўмеюць яны чытаць (хоць, назіраючы за некаторымі, у прыватнасці, за героем сённяшняга здымка, часам сумняваюся ў гэтым), а то б даведаліся, што пра іх, распешчаных гаспадароў жыцця, думаюць чытачы «Астравецкай праўды».
Да прыкладу, Алексей Маргуж вельмі дакладна апісаў сітуацыю на фота ў некалькіх варыянтах:
Хотите поработать?
А я уж тут как тут!
Чешите подбородок:
Я рыжий наглый плут.
Я весьма красивый,
Я огненный тюльпан,
И в семействе нашем
Я самый важный пан.
Кошечка мурлыка
У нас с тобой живёт,
Мурлыкает, мяукает,
Без остановки жрёт.
Ласкается, кусается…
Зачем такое вам?
Для красоты, для нежности
Природой он нам дан!
Бабуля Марыя (яна ж – Марыя Бруйко) таксама лічыць, што
Кот Васька дармоед фартовый,
От живёт на всём готовом.
Лишь бы что он есть не хочет,
От мышей он нос воротит.
Романсы слушает, страдает,
О встрече с Муркой
кот мечтает.
Перед сном слушает сказку,
Любит нежность, лесть и ласку.
Зрэшты, хто ж гэтага не любіць?
А ў другім бабуля Марыя, прачытаўшы, хто з’яўляецца аўтарам конкурснага фота, дакладна «намалявала» тое, што адбываецца на здымку, і памылілася толькі імем пестунка:
Котик нежный, милый.
Зовут его Макар.
Любимчик Нины Рыбик
И личный секретарь.
Исполнив все заданья,
Избавив от хлопот,
Прилёг он на компьютер:
Вознагражденье ждёт.
Ну, сакратар з Макара (насамрэч Кузьмы) прыкладна такі, як апісала Рэгіна Дрэма:
Лежу один я в тишине
И в одиночестве грущу.
Сначала буську дайте мне –
Тогда в компьютер я пущу.
«Вылічыла» гаспадыню ката па аўтарстве здымка і Ларыса Гупянец:
Помогает Нине кот:
Ляжет – и никаких хлопот.
Не гоню кота с компа.
Вместе отдохнём… Пока!
Праўда, спачываць пакуль выпадае толькі кату…
У другім варыянце бабуля Марыя пасміхаецца з гарадскога ката:
Каток чысцюля акуратны.
Лавіць мышак ён не здатны.
У двор не бегае гуляць –
Баіцца лапкі замараць.
Прылёг блізка да экрана,
Песні слухае Шамана,
Пад Хабіба гучны рэп
Адбівае лапкай стэп.
Прасунуты ў нас, аказваецца, не толькі каток, але і бабуля Марыя не адстае – усіх зорак ведае!
Зрэшты, Ларыса Гупянец лічыць, што не ў радасць кату такое панскае жыццё, бо прырода яму іншае прадвызначыла:
На клавіятуры спачывае.
Рыбку есць па поўніцы.
Ванну пенную прымае –
Ды не задаволіцца!
Я назад хачу, у вёску!
Там свабода, мышы, птушкі.
Тут, у горадзе, мне млосна,
Тлумна, сумна, моцна душна.
Пра покліч прыроды ёсць варыянт і ў Капіталіны Пятроўскай. Праўда, яна ўпэўнена, што на здымку не кот, а кошка, прычым закаханая (я ж кажу: нішто чалавечае ім не чужое):
Очень кошечка устала –
Она коту письмо писала.
Послала через интернет,
А ответа нет и нет.
Нет письма от обалдуя…
Может, он нашёл другую?
Или он с ума сошёл?
Март-то ведь давно прошёл.
Так, сёння прасунутыя не толькі дзеці, бабулі і дзядулі – каты таксама ад іх вучацца. Часам вельмі нават паспяхова!
Валянціна Масцяніца ўсклікнула ў здзіўленні:
Прожила немало лет
Я на свете этом.
Но представить не могла,
Чтобы в офисе коты
Делали отчёты.
Рэгіна Дрэма ад імя ката напісала такі маналог:
Интернет я постигаю,
Выучил я, сколько смог.
Что будет дальше, я не знаю,
Пока лежу без задних ног.
На думку Рэгіны, такі кот і з камп’ютарнымі махлярамі можа справіцца – дайце яму толькі волю:
Комп мошенники взломали,
Требуют какой-то код.
Хозяина запугали.
Ну, берите… Вот я, кот!
А вось другая бабуля – Лена (Леанарда Якель) лічыць, што занадта цеснае сяброўства з камп’ютарам і інтэрнэтам шкоднае як для людзей, так і для катоў – усё павінна быць у меру:
Коцік доўга сядзеў
І ў камп’ютар той глядзеў.
Потым лапкі ён злажыў,
Бо няма ўжо болей сіл.
У вочы шчыра ён глядзеў
І сказаць, пэўна, хацеў:
Нездарова ноч сядзець
І ў камп’ютар той глядзець.
Трэба меру ва ўсім знаць
І ў пару класціся спаць.
А можа, усё так і ёсць? Надакучыла катку – вось ён і збег.
Пра гэта піша Валянціна Масцяніца:
Говорящий кот-игрун
Отдыхает славно.
От девчонок и мальчишек
Он сбежал с экрана.
Ці, можа, збег зусім не кот?
Так, прынамсі, лічыць Рэгіна Дрэма:
Хакер доўга тут сядзеў,
На камп‘ютар усё глядзеў.
Але раптам дзесьцi змыўся,
Кудысь цiха удалiўся.
Я чакаў тут, колькi мог,
I таксама занямог.
Ох, нялёгкая работа –
Пераседзець iдыёта!
Як заўсёды, асаблівыя варыянты ў Аляксандра Харытонава. У адным з іх ён таксама ўзгадаў, што нішто чалавечае братам нашым меншым не чужое, у тым ліку і заганы:
Валерьянки кот напился –
Закружилась голова.
На компьютер повалился…
Все запреты – трын-трава!
Экран сразу засветился:
Нажимает кнопки кот.
Сам с собой разговорился –
Замурлыкал мой вуркот.
С виду стал немного странный,
Морду вниз он опустил.
Взгляд расплывчато-туманный –
Видно, Барсик перепил.
Мышь компьютерная сжалась,
Притаилась, спрятав хвост.
За ним молча наблюдала:
Баловался кот-прохвост.
А ў другім Аляксандр напісаў цэлую гісторыю пра ката вучонага:
Кот в компьютерное царство
Без хозяина вошёл.
Знаний вечных постоянство
Там кошачий ум обрёл.
В первый раз познаний много –
Притомился и устал,
На компьютерном пороге
Кот о будущем мечтал.
«Стал теперь я кот учёный!
В Лукоморье буду жить,
По цепи ходить злачёной,
Стану сказки говорить.
И налево, и направо
Буду знанья раздавать.
Вокруг дуба в блёстках славы
Будут витязи стоять».
Размечтался хвастунишка,
Планы начал сочинять,
Не заметил, как сынишка
Для газеты решил снять.
А завяршае размову пра рыжага ката традыцыйна Ларыса Гупянец. Па яе меркаванні, няважна, хто ён – абібок, пестунок ці «кот вучоны», галоўнае, што
Если в доме рыжий кот –
Значит, счастье в нём живёт.
Як бачым, хор з арыямі з оперы «Жыццё рыжага ката» атрымаўся шматгалосы. Мы нават не ўсе варыянты змаглі прывесці (але аўтараў прадставілі ўсіх!) – толькі тыя, што з большай ці меншай колькасцю балаў прэтэндавалі на перамогу.
А святкуюць яе ў гэтым туры чацвёра канкурсантаў. Па 90 балаў набралі дзве бабулі – Марыя і Лена (Марыя Бруйко і Леанарда Якель). (У бабулі Марыі, якая традыцыйна даслала некалькі варыянтаў, членам журы найбольш спадабаўся пра коціка Макара.) Яны падзялілі другое месца.
Таксама роўную колькасць балаў – 110 – атрымалі Ларыса Гупянец з варыянтам пра гарадскога ката, які марыць пра вёску, і Аляксандр Харытонаў са сваім «катом вучоным».
Віншуем пераможцаў і жадаем поспехаў усім канкурсантам у наступным этапе.
